Manoppong 的个人资料Theatre of Dream照片日志列表更多 工具 帮助

Theatre of Dream

Pittayabamrung Manoppong

职业
--> Red Army <--
8月3日

<nOp>... รักพี่ เสียดายน้อง ...</nOp>

03/08/2009 : 12.21 pm
 
Dear All,
 
          ท่านผู้อ่านเคยเกิดอาการรักพี่ เสียดายน้องกันบ้างมั้ยครับ แล้วท่านทั้งหลายทำอย่างไรครับ
 
เมื่อสองสัปดาห์ที่ผ่านมาเกิดเหตุการณ์ให้ผมต้องตัดสินใจเลือกที่สำคัญอะไรบางอย่างครับ อีกครั้งหนึ่งครับ ระหว่าง
 
คนพี่ ขาว สวย หมวย อึ๋ม เอ๊ยยยยยยย ไม่ใช่ๆ ๆ เอาใหม่ ๆ ๆ คนพี่ ได้รับการคัดเลือกให้เป็นนิสิตปริญญาโทคณะบริหารธุรกิจ MBA จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
 
คนน้อง รูปสวย รวยทรัพย์ อับปัญญา พ่อตาตาย แม่ยายโง่ เฮ้ยยยยยยย ไปกันใหญ่แล้วววววว เอาใหม่อีกครั้ง คนน้อง ได้รับการมอบหมายให้ไปปฏิบัติงาน ณ ประเทศสิงคโปร์
 
มันคงจะดีถ้าทั้งคนพี่ และคนน้องนั้นเข้ามาคนละเวลากัน  แต่ทำไม ๆ ๆ สวรรค์ถึงต้องส่งเค้ามาพร้อมกันทั้งสองคนด้วยล่ะท่าน
 
มันก็เลย เกิดปัญหา ปัญญาก็มีแค่นี้ ผ่านฝน แดด ยี่แปดปี เป็นทางแยกอันตราย  อาจดูเหมือน อนาคตฉันไม่มี ใครๆ เค้ามองไม่ดี แต่ใครจะรู้ข้างใน ... เพ้อเจ้อออออ ซะหน่อย
 
มันก็เลยต้องเลือกครับท่าน มันก็เลยต้องเลือกให้เด็ดขาดกันไปข้างหนึ่ง  จะมาทำเป็นรักพี่ เสียดายน้องไม่ได้ ไอ้เรามันคนรักเดียว ใจเดียวซะด้วยสิ (555++)
 
และจากการวิเคราะห์ เปรียบเทียบ และ ปรึกษา ครอบครัวและคนรอบข้างทั้งหลายทั้งปวงตั้งแต่หัวหน้า ยันเพื่อนฝูงแล้วนั้น
 
ผมก็ตกลงจัดการร่างจดหมายขอสละสิทธิ์ เซ็นชื่อ แนบสำเนาบัตรประชาชน แล้วขับรถไปมหาวิทยาลัยแถวสามย่าน เข้าไปจอดที่อาคารอนุสรณ์ 50 ปี กดลิฟท์ไปชั้น 5
 
เพื่อยื่นขอสละสิทธิ์การบรรจุเข้าเป็นนิสิตปริญญาโท หลักสูตรบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย โอยยยยยย เสียดายยว่ะ อุตห์ส่าสอบติด
 
ยื่นเสร็จแล้วถามเจ้าหน้าที่ว่า จะมีผลกับการสมัครเข้าเป็นนิสิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยอีกครั้งในภายภาคหน้าหรือไม่
 
เจ้าหน้าที่ตอบว่าไม่ทราบ ต้องขึ้นอยู่กับทางคณะกรรมการคัดเลือก เอาแล้ววว ซวยล่ะตรู จะติด Black List มั้ยเนี่ย
 
แต่ว่ายังไงก็ช่าง เราเลือกไปแล้วนี่หว่า ทางเดินข้างหน้าจะเป็นยังไง ก็ต้องลองสู้กับมันซักตั้งฟระ
 
เขียนซะยาวเลยยย ตั้งใจว่าจะบ่นสั้นๆ แต่เขียนไป เขียนมา น้ำไปซะเยอะอ่ะ ยาวเลยยยย ก็ทนๆ อ่านกันหน่อยนะครับพี่น้องครับ
 
ขำบ้าง ไม่ขำบ้าง ทางกระผมขออภัย แต่ถึงอย่างไรก็ตั้งใจเขียนนะคร้าบบบบบบ
 
ขอบคุณครับ
 
Ryan
11月21日

<nOp>...Work Overseas...</nOp>

2008-11-21; 14.36

Subject : Work Overseas --> ไปทำงานต่างประเทศดีมั้ยหว่า

Dear All,

     เรื่องมีอยู่ว่า ทุก ๆ ปีที่บริษัทจะมีการส่งตัวแทนพนักงานไปทำงานที่สิงคโปร์ (ทำไมไม่เป็นญี่ปุ่นฟระ จะได้ตกลงโดยไม่ต้องคิดมาก)

เป็นเวลา 1 ปี มาถึงปีที่จะถึงต่อไปนี้ ไอ้เราก็ดันมีโอกาสที่จะได้ไปซะงั้น ก็เลยเกิดการลังเลว่า จะไปดีมั้ยหว่า

ก็เลยมากระแทกแป้นพิมพ์ ทิ้งประเด็นไว้ เผื่อว่าเพื่อนๆ ท่านใดผ่านเข้ามาแล้วต้องการที่จะแสดงความคิดเห็น

ก็เลย (อีกแล้ว) ต้องการเก็บความคิดเห็นของทุกท่านมาเป็นข้อมูลประกอบการตัดสินใจครับ

ก็เลย (เลยไปไหนฟระ) รบกวนทุกท่านที่ผ่านมา ช่วยกันแสดงความคิดเห็นด้วยนะครับ

ก็เลย (เลยตลอดดดด) ขอแสดงข้อดี ข้อเสียเท่าที่คิดได้กันเลยละกันนะครับ

ข้อดี

1. ได้ประสบการณ์ (ใคร ๆ ก็อ้างแบบนี้)

2. ได้ข้อมูลที่จะดูดีขึ้นอีกประมาณ 2-3 บรรทัดใน Resume

3. ได้ฝึกภาษาอังกฤษ (ในข้อดีก็ยังมีข้อเสียในตัวนะครับ อ่านด้านล่าง)

4. ได้เงินมากขึ้น (ในข้อดีก็ยังมีข้อเสียในตัวเช่นกัน อ่านด้านล่างเช่นเคย)

5. ได้หนีงานที่น่าเบื่อในปัจจุบัน (ข้อนี้ก็แรงจูงใจที่ดีเลยนะเนี่ย)

ข้อเสีย

1. แน่นอน ไม่มีอะไรที่ได้มาฟรี ๆ กลับมาต้องทำงานใช้หนี้บนสัญญาทาส 2 เท่าครับ

2. ทำงานหนัก เลิกงาน ไม่ต่ำกว่า 4 ทุ่ม (บางครั้งถึงเช้าวันต่อไป) โดยที่ไม่ได้โอทีครับ

3. เขาว่ากันว่า บรรยากาศที่ทำงาน กดดันโคตร ๆ (ทุกคนที่ไปมาบอกเหมือนกันหมดอีกแล้ว ผู้หญิงมีร้องไห้ทุกราย)

4. เงินที่ได้มากกว่าที่รับในไทยก็จริง แต่ด้วยค่าครองชีพที่นั่นมันสูงกว่าไทย ทำให้คิดไปคิดมา กลายเป็นได้เงินน้อยกว่าอยู่ไทยครับ

5. ภาษาอังกฤษที่จะได้ จะเป็นแนว Chinglish นะครับ อังกฤษสำเนียงจีน แล้วมันจะดีเหรอฟระเนี่ย

6. ต่างถิ่น ต่างเมือง (อันนี้ไม่กลัว เพราะเค้าบอกว่าเป็นประสบการณ์) แต่ที่กลัวก็คืออาหารครับ ไอ้เรามันก็กินยากซะด้วยสิ ตายแน่ ๆ

อ่านมาถึงบรรทัดนี้ ทุกท่านอาจจะคิดว่าผมไม่อยากไป เพราะเขียนข้อเสียซะเยอะเลย

แต่ไม่เป็นอย่างที่ทุกท่านคิดนะครับ จริง ๆ แล้วผมก็อยากไปนะ แต่อีกใจก็ยังหวั่น ๆ

กับภาษาอังกฤษที่อ่อนแอของเรา (ไปแรก ๆ จะทำงานได้มั้ยล่ะเนี่ย) และสัญญาทาสเมื่อกลับมา

ทำให้ตอนนี้ลังเล สุด ๆ

ก็เลย (เลยมาจนสุดทางแระ) ขอความคิดเห็นจากเพื่อน ๆ ด้วยนะครับ

ขอบคุณครับ

นพ
10月7日

<nOp>...เลือดนองพื้น ปืนทรราช...</nOp>

2008-10-07; 21.05

Dear All,

     ตอนตั้งชื่อเรื่องก็เกรงว่าจะไปกระทบต่อมรักชาติบางคน

และต่อมรักเหลี่ยมบางตัว เอ้ยยยย บางคนเข้าเหมือนกัน 555++ (ล้อเล่น ขำๆ นะคร้าบบบ)

ก็เกรงว่าเดี๋ยวจะเกิดการแตกแยกขึ้นในสังคมเพื่อนฝูงขึ้นมาได้

แต่ว่า หลังจากได้ดู ได้ฟัง ได้อ่าน และรับรู้ถึงสถานการณ์บ้านเมืองที่เกิดขึ้นขณะนี้ วันนี้นั้น

ผมก็เลยเกิดอาการ ติสสส แตก อารมณ์ขึ้น อาร์ตตัวไหนมาเข้าสิงก็ไม่รู้

อยากจะระบาย อยากจะด่า ไอ้ตัวต้นเหตุที่มันทำให้บ้านเมืองเรามันจะ เรือ (ship) หายเช่นทุกวันนี้

ไม่รู้จิตใจพวกมันทำด้วยอะไร หน้ามันใช้ปูนอะไรทา มันถึงได้ชั่ว และหน้าด้านได้ขนาดนี้

แมร่งงงง บ้านเมริง บ้านเมีย บ้านลูก บ้านลูกเขย พ่อตา แม่ยาย เมียน้อย ก็รวยเรือหายอยู่แล้ว

เมริงจะมาโกงภาษีของกรูอี๊กกกกกกกก เมริงจะเอาอะไรจากเงินเดือนไม่กี่หมื่นของกรูนักหนา

เหลือเงินกรูไว้ให้ประเทศที่กำลังพัฒนานี้ได้เอาไปใช้พัฒนาจริง ๆ บ้างเหอะ

แล้วไหนจะมามีเหตุการณ์ยิงประชาชนที่ต่อต้านเมิงอีก พูดกันตรงๆ พวกเค้าก็ผิดที่

มาขวางที่ทำงานของพวกเมิง เมิงทำงานไม่ได้ แต่ถ้าเมิงทำงานไป โกงไปแบบนี้

แมร่งงงง ไม่ต้องทำน่ะดีแล้ววววว

ประชาชนมือเปล่า อย่างเก่งก็ไม้กระบอง หนังสติ๊ก เค้าจะเอาอะไรไปสู้กะพวกเมริงวะ

ก็ในมือเมริงมีปืนนี่หว่า แน่จริง เมิงไปตัวต่อตัวมือเปล่ากับพวกเค้ามั้ยล่ะ

แมร่งตำแหน่งใหญ่ทำเป็นกร่าง สั่งยิงประชาชน หาว่าเป็นกบฏ

กบฏบ้านป้าเมริิงสิ ใส่เสื้อ เรารักในหลวง แสรดดดดดดดด

ต้องให้เค้าใส่เสื้อ เรารักเหลี่ยม เรารักหมู เรารักโนบิตะ ใช่มั้ย จึงจะถือว่ารักชาติ แมร่มมม ไอ้สถุยเอ๊ยยยย

และที่รับไม่ได้จริง ๆ ก็ ทำไมนะ ทำไมพวกเมริงไม่หัดมีสำนึกอะไรกันสักนิดบ้าง

ว่าเมิงอยู่ใต้พระบารมีของใคร ประเทศนี้จะมีแผ่นดินให้เมริงเกิด มีแผ่นดินให้พวกเมิงอยู่มั้ย

ถ้าไม่มีสถาบันพระมหากษัตริย์ ที่เสียเลือด เสียเนนนื้อเพื่อแผ่นดินที่เมริงเสวยสุขอยู่เนี่ย และถ้าไม่มีในหลวงของเราอ่ะ

สำนึกบ้างสิวะ ไม่ใช่คิดแต่ว่า เมิงใหญ่ เมิงรวย แล้วเมริงก็จะหมิ่นเบื้องสูงได้นะเฟ้ย

แมร่งเอ๊ยยยยยย  สราดดดดดดดดดดดดด

แต่ละคนแมร่ง จบดอกเตอร์ รับกระบี่มาจากพระหัตย์ เป็นถึงผู้ว่า เป็นถึงผู้พิพากษา

บางคนก็นักเรียนทุน King แต่สุดท้ายแล้วไง

เคยสำนึกต่อบุญคุณของพระองค์บ้างมั้ย  เมริงจะแดรก จะโกงก็เลวพออยู่แล้วนะ

นี่ยังจะเลวได้อีกนะเนี่ย ไม่รู้จักฟ้าสูง แผ่นดินต่ำบ้างเลยนะพวกเมริงอ่ะ

กรูล่ะเซงงงงงงงงงง

เอาล่ะ ยิ่งเขียน ยิ่งโมโห ยิ่งเครียด เดี๋ยวจะติดคุกเอาได้

จบดีกว่า  แมร่งงงง เอ๊ยยยยยยย

ขอบคุณครับ
...นพ...

ปล. เป็นแค่หนึ่งความเห็นส่วนตัวนะครับ ขออภัยสำหรับเพื่อนที่เห็นต่าง

ก็แค่ความคิดเห็นที่ต่างกัน มิตรภาพยังคงเดิมนะครับ
 
9月2日

<nOp>...ทำไม...</nOp>

2008-09-02 ; 19.59

Dear All,

ทำไม...ช่วงนี้ Blog ผมร้างล่ะครับพี่น้องครับ (แล้วมันเคยได้รับความนิยมด้วยเหรออออ)

ทำไม...ช่วงนี้โดนที่บริษัทบล็อคทั้ง msn ทั้ง Hi5 (เซงงงงเป็ดดดครับพี่น้องคร้าบบบ)

ทำไม...ช่วงนี้งานเยอะอีกตามเคยครับ (แล้วมันเคยน้อยช่วงไหนฟระเนี่ย)

ทำไม...ช่วงนี้ตังน้อยอ่ะครับ (แล้วมันเคยเยอะตอนไหนหว่า)

ทำไม...ช่วงนี้ก็ไม่สบายด้วยครับ เป็นมันทุกอย่างเลยอ่ะ

ตังแต่ ปวดเข่า เจ็บข้อเท้า ปวดหลัง ปวดหัว ตัวร้อน เป็นไข้ จับ... สั่น

โห... ไรเนี่ย  เป็นมันทุกอย่างเท่าที่จะเป็นได้เลยเว้ยยยย

แล้วทำไม...ช่วงนี้ก็เบื่องานอีกแล้วล่ะเนี่ย (มันเคยไม่เบื่อด้วยเหรอ)

แล้วทำไม...ช่วงนี้รู้สึกเพี้ยน ๆ ยังไงแปลก ๆ แฮะ (เคยปกติตอนไหนหว่า)

แล้วทำไม...แล้วทำไม...ถึงยังไม่หยุดเขียนอีกฟระ

แล้วทำไม...แล้วทำไม...ยังไม่กลับไปทำงานต่ออ่ะ

แล้วทำไม...แล้วทำไม...กรูต้องอ่านของมันด้วยวะเนี่ย

แล้วทำไม...แล้วทำไม...ท่านยังไม่เขียนคอมเมนท์อีกล่ะครับ

555++

แล้วทำไม...แล้วทำไม...แล้วผมมาทำอะไรที่นี่

555++

แล้วทำไม...แล้วทำไม...จบ

ขอบคุณที่อดทน อดกลั้น อดกัน อดกิน อดออม อดอม ... ไม่เกี่ยวววววว

จากใจอันตีบตัน มันสมองอันน้อยนิด ชีวิตอันเศร้าหมอง สองมือธรรมดา สองตาใส ๆ ของผู้เขียนครับ

Best Regards,

...nOp...
6月5日

<nOp>...เหนื่อยว้อยยย...</nOp>

เหนื่อย ว้อยยยยยยย

เครียด โว้ยยยยยยยย

เซ็ง ว่ะ .......

ไปดีกว่า
5月12日

<nOp> ความรัก กับอนาคต </nOp>

2008-05-12; 20.08
 
Dear All,
 
     "ความรัก กับอนาคต คุณจะเลือกอะไร"
 
เกิดปัญหาครับ ปัญญาก็มีแค่นี้ มันเลยต้องมากระแทกแป้นพิมพ์
 
รบกวนเพื่อนพ้องช่วยกันสละเวลาอ่านกันหน่อยครับ
 
ปัญหามีอยู่ว่า ระหว่าง
 
1. งานที่ผลตอบแทนสูง ดูดี มีอนาคต
 
2. งานที่เรารัก งานที่เราทำแล้วมีความสุข
 
เป็นคุณ คุณจะเลือกข้อไหนครับ
 
ระหว่าง ความรัก กับ อนาคต คุณจะเลือกสิ่งไหน
 
 
ขอบคุณผู้อ่านทุกท่านครับ
 
...nOp...
4月13日

<nOp> เมื่อไหร่ คืนนี้จะเช้า </nOp>

Dear All,
 
เมื่อตะวันลับฟ้า เมื่อความมืดมิดมาเยือน
 
เมื่อความกลัวเข้ามาแทรกซึม
 
เมื่อความเศร้าเข้ามายึดจิตใจ
 
แล้วเมื่อไหร่ คืนนี้จะเช้า
 
ทุกวันนี้ ฟ้ามืดลงเมื่อไหร่ นึกถึงเพลงนี้ทุกทีไป
 
เพลง แสงแรก-Bodyslam บอดี้สแลม
       
ความมืดมิด อยู่ตรงนี้ แสงดาวไม่มีสักดวง
ไม่เห็นแสงเดือนดวงไหน
ควานหา ว่าตัวฉันยืนที่ใด ไม่รู้ ไม่เจออะไร

ข้างในดวงใจ ใครที่เห็นฉันบ้าง มีแต่ความกลัว
กลัวเพราะมันแสนอ้างว้าง
หลับตาลืมตา ไม่ต่างกันเลย ไม่เจอสักครั้ง

เมื่อไหร่ คืนนี้จะเช้า
เมื่อไหร่ค่ำคืนเหน็บหนาวจะเป็นเพียงแค่ฝัน
ตอนนี้ ข้างในจิตใจ มันแสนทรมาน จะผ่านมันไปได้ไหม

ได้แต่เหม่อ มองไปสุดตา
รอคอยแค่เพียงลำแสงที่ส่องมาจากฟ้า
สลายทุกความมืดมน ให้พ้นเป็นวันใหม่
ยังคงมีจริงใช่ไหม พรุ่งนี้ที่ฉันนั้นเฝ้ารอ

กับชีวิต ที่มืดมิด
แค่อยากขอใครสักคน นำทางฉัน มีบ้างหรือไม่

ข้างในดวงใจ ใครที่เห็นฉันบ้าง มีแต่ความกลัว
กลัวเพราะมันแสนอ้างว้าง
แค่อยากมีใครสักคนที่พอเข้าใจฉันบ้าง
หลับตาลืมตา ไม่ต่างกันเลย ไม่เคยเห็นสักครั้ง

ข้างในดวงใจ มีใครเห็นหรือไม่
เจ็บปวดเพียงใด ขอเพียงแค่ใครสักคน
ได้โปรดนำทาง และฉุดให้ฉัน ได้หลุด ได้พ้น

เมื่อไหร่ ชีวิตจะเช้า
เมื่อไหร่ ค่ำคืนเหน็บหนาวจะเป็นเพียงแค่ฝัน
ตอนนี้ข้างในจิตใจ มันแสนทรมาน จะผ่านมันไปได้ไหม

ได้แต่เหม่อมองไปสุดตา
รอคอยแค่เพียงลำแสงที่ส่องมาจากฟ้า
สลายทุกความมืดมน ให้พ้นเป็นวันใหม่ ยังคงมีจริงใช่ไหม

ยังเหม่อรอใครคนนั้น
รอคอยให้คนอย่างฉันเจอคนที่เข้าใจ
สลายทุกความมืดมน เปลี่ยนฉันเป็นคนใหม่
ยังคง มีจริง ใช่ไหม
สักคน ที่นำทางหัวใจ เป็นแสงแรกแห่งชีวิต
สลาย ทุกความผิดหวัง ฉุดฉันให้เดินไป
ยังมีจริง ใช่ไหม คนนั้น ที่ฉันเฝ้ารอ
ใครสักคนที่เข้าใจ
 
 
Best Regard,
nOp
 
第 1 张,共 13 张
尚未添加列表。
此共享空间没有音乐列表。